vahidoo 2.0

سایه عنقا

دلبرا دیدم جمالت مرغ دل بی تاب شد

پر کشید از این قفس تا عالم احباب شد

و.یگانه

تو خود حجاب خودی

مستم و مستی همه نامم ربود

من چو حجابی تو بگو من که بود

و.یگانه

گوشه چشمی بنما

شب تاریک و نور تو کجا ترسم ز گمراهی

که چون روز است شام ما دمی گر سوی ما آیی

نخواهم حور و رضوانش که در جنت نمی یابی

شراب از دست مهرویی نوا از نای طنازی

و.یگانه

نه مجنونم تو لیلایی

شنیدم دلبری گفتا رها کن گیسوی لیلی

بگفتم رو به لیلی گو رها کردم رهایم کن

و.یگانه

خدایا مپسند

در فـردوس نـخـواهم صـنـما آن ره مـیـخـانـه کـجـاست

آن سرایی که درو مست شوم بی می و پیمانه کجاست

و.یگانه

هنوز

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

دردها دادی و درمانی هنوز

دلبرا جانم برفت از کف ز هجر

نیست غم چون جان و جانانی هنوز

و.یگانه

با اجازه حکیم امیرخسرو بلخی دهلوی

آه باران

چه بگویم که ندانم به از او نغمه گری

من از او سرخوش و مستم رود او با دگری

و.یگانه

غم دل چون بسرایم که حزین آوازی است

تقدیم به سارای عزیز

■

تا همیشه استوار و سربلند

جاودانه پرنشاط و شادمان ، بمان

در نوای بلبلان

ندای آن همیشه جاودانه را بخوان

این بهار اگرچه رنگ و بوی غم گرفته

لیکن آسمان دل بزرگ و آبی است

■

رودها به سوی بحر بی کرانه می رود

خود روانه باش و پر طنین

■

نغمه ای ز مرغ خوش نوا رسید ، گفت :

ناله ام ز سرخوشی نبود

در غم فراق عاشقان و در وداع او صدای ناله شد بلند

چون ننالد ؟ آه ، یار نازنین ز دست رفت

شمع خانه ای یگانه نور محفلی ز دست رفت

لیک اشک و آه و ناله را چه سود

نغمه ای به یاد او بخوان که بی کرانه بود

سرخوش از صدای تو عظیم و آسمانه بود

استوار و با شکوه از او که پاک بود و بی کران بخوان

تا همیشه پرنشاط و شادمانه در کنارمان بمان

■

هفتم اردي بهشت 1388 خورشیدی

و.يگانه

هم خم و خمخانه تویی

باده تویی جام تویی ساقی خمار تویی

این دل و دلدار تویی وآن گل بی خار تویی

و.یگانه

با اجازه جناب مولانا

ذاک دعوای و ها انت و تلک الایام

عشوه کم کن لن ترانی تا به کی

رخ نما جانا نهانی تا به کی

و.یگانه

اي ساقي صبوحي درده مي شبانه

صبح است و ما ز باده دوشینه سرخوشیم

می جوشد اندرون و ز گفتار خامشیم

و.یگانه

نور رویش جاودان و مستدام

غیر رویش فانی و میرا بود

جز به نورش کی دلی بینا بود

و.یگانه